فرصت کم

از وقتی همسر کارش گره خورده به مدارس ، زمان خلوت کمتری پیدا میکنم برای نوشتن . با اینکه پیش نویس زیاد دارم ولی بخاطر همین کم بودن زمان ، اکثرشون نیمه تمام باقی میمونن و بعد از مدتی هم چون حرفها بیات شده ، انگیزه تموم کردنشونو از دست میدم . 

اوقات فراغت همسر هم گره بخوره به مریضی دخترک یا مجازی شدن مدارس و خونه نشینی دیگه اصلا تایم خالی درستی پیدا نمیکنم برای خودم . 

اینجوری میشه که حرفها تو دلم میمونه .. 

مثل امروز که هرچی سعی میکنم سروسامون بدم پستهام و به ترتیب اولویت بنویسم ، بازم نمیشه ! 

انشالله سعی میکنم خودمو با شرایط جدید وفق بدم تا بتونم بنویسم .. چون نوشتن و پیاده کردن افکارم جزئی از زندگی منه و اگه نباشه خیلی احساس خلاء میکنم . 

ممنون که کنارم هستین