مهتاب ۳

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

روز یک

خب ... گویا کار سخت و سنگینه ! 

اونقدر به همسر فشار اومده بوده که خود صاحب کار یکساعت زودتر مرخصش کرده بود دیروز ! 

فعلا همسر میخواد چند روز دیگه هم بره ببینه می‌تونه یا نه . 

توکل بخدا 

شروع

امروز همسر رفت سرکار جدید . 

علاوه بر اون دوتا کاری که گفتم دو تای دیگه هم پیدا شد که البته هیچ کدوم شرایط ایده آلی ندارن و همه حداقل حقوق با شرایط تقریبا سخت کارگری هستن. 

همسر که دلش رضا به هیچکدوم نبود ، ولی من کوتاه نیومدم و وادارش کردم یکیشون انتخاب کنه ( بماند که چی شد و چی کشیدم ) . اونم بالاخره قرار شد یکیشو با پیشنهاد صاحب کار فعلا  یک هفته ای آزمایشی کار کنه تا ببینن می‌تونه یا نه . و اگه نتونست و نشد ، بره سرکار مورد دومی دیگه . 

سومی و چهارمی هم تقریبا کنسل کردیم . آشنای خودم معرفی کرده بود که خب ترجیح میدم اصلا ورود نکنیم . 

خلاصه به این ترتیب امروز روز اول کار آزمایشی همسر هست . 

اینکه چطور پیش بره الله اعلم . 

صبح وقتی به خودم اومدم دیدم زیرلب دارم دعا میکنم همسر دووم بیاره و همینجا بمونه دیگه !  راستش به خودم خندیدم .. گفتم ای ساره بیچاره که بازم دست به دعا شدی خخ 

میدونید .. آخه این شرکت هم تازه راه افتاده و نمی‌دونم چه آینده ای در پیش داره . بهرحال توکل به خدا ، ما حرکتمونو کردیم . برکتش با خودش دیگه .

 

 

نگران بابا

شدیداً نگران بابا هستم ، شدیداً .. 

امروز دیگه به زبان آورد که چقدر حالش بده ! 

بابای مهربونم گفت از ناراحتی دارم سکته میکنم ! 

بمیرم براش ..

مهتاب ۲

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

نرمال

فکر میکردم فقط خودم دورمو خلوت کردم و زیاد با دوستان دوران جوانی در ارتباط نیستم ! نگو همون دوستانی که نصف و نیمه باخبرم ازشون ،  بدتر از منن و اونا  با هیچکس دیگه در ارتباط نیستن ! ینی هیچکسا !!!!! 

بعد من حداقل یه چت و گفتگوی کوتاه دارم ، یا اگه عزیزی از دست بدن که میشناختم ، حتما مراسمشون شرکت میکنم یا پیامی چیزی میدم !  ولی بقیه همونو هم انجام نمیدن ! اصلا انگار دفترش بسته شده برا همیشه ! 

هیچ دلیل خاصی هم نداره.  نه قهری ، نه حرفی نه چیزی ! انگار که قهر و آشتی هم زمان خاص خودشو داره و مربوط به همون اوایل دوران بچگی تا جوانیه! 

از یه سنی به بعد آدما خودبخود بخاطر شرایط زندگی و هدف‌های مهمتر و دغدغه های بیشتر و .. و ...  نوع روابطشون با اطرافیان تغییر میکنه . 

خلاصه امروز فهمیدم من فقط از نظر خانواده خودم نرمال نیستم چون منزوی شدم ! ،  در حالیکه کاملا رفتارم عادی بوده و چیز غیر طبیعی وجود نداره!

در واقع این خانواده من هستن که با بقیه فرق دارن چون هنوز همه چیشون سرجاشه !  و حتی روابط اجتماعیشون بیشتر هم شده !  برا همینه که منو نمی‌فهمن و تازه ناراحتم هستن ! 

چه خوب که تراپیستم درکم می‌کنه همیشه و میگه آرامش خودت مهمتره ، وگرنه همیشه این عذاب وجدانو با خودم حمل میکردم که چقدر بده من دیگه زیاد اجتماعی نیستم ! 

امروز تشییع داداش صمیمی ترین دوست دوران دانشگاهم بود ، دوستی که سالهاست از ایران رفته و تمام گفتگو و تماس ما محدود شده به پیامهای کوتاه گاهگاهی و نهایتا تبریک تولد همدیگه ! 

و حالا من بعد از چندین سال تو همچین شرایطی به دیدنش رفتم و توی مراسم شرکت کردم . 

ولی دیگه هیچکدوم از همون اکیپ خیلی خیلی صمیمی و خواهرانه نیومدن. حتی پیام تسلیت هم نفرستادن .. به همین راحتی ! 

این دوستمم گلایه نکرد .. خیلی عادی برخورد کرد و همه چیز نرمال بود .. البته بجز بی تابی های خیلی خیلی زیادش واسه برادرش ... واسه تمام سالهای دوری و ... 

آره .. دنیا همینقدر عجیب و غیرقابل پیش بینیه . با آدمهایی که خواسته ناخواسته با این چرخ گردون زندگی میچرخن ، شاد میشن ، غمگین میشن ، ضعیف میشن ، قوی میشن و حتی تغییر میکنن ! 

 

 

 

 

سفید

این روزا کمترین معاشرت و گفتگو رو با همسر دارم .

در حد سلام و خداحافظ و شب بخیر و جملات ضروریه کوتاه و مختصر .

یکی از بزرگترین نقطه ضعف‌های همسر همین بوده همیشه . 

هیچی به اندازه بی محلی کردن اذیتش نمیکنه . 

ولی الان واقعا قصدم تنبیه و اذیت نیست . 

حرفم نمیاد در واقع . ( که بهتره هم نیاد چون چیزی جز بحث و دعوا برای ارائه ندارم ) 

همینکه دارم همه زورمو میزنم تا جلوی دخترک قوی باشم ، واسم کافیه ! 

اصلا چه حرفی دارم بزنم ؟ 

 کسی که خودشو به اون راه بزنه و نفهمه درد مهمترین فرد زندگیش چیه ، بدرد حرف و گفتگو نمیخوره ! 

داستان های هرروزشم که دنبال کار بودم و فرم پر کردم و فلان کردم و بهمان کردم واسم تکراری شده ! 

کم حافظه ست دیگه ! 

نمی‌فهمه کی و کجا چی سرهم کرده ! 

البته که به روش میارم و در حد یکی دوتا جمله کوتاه ، یادآوری میکنم حواسم هست دروغ میگه . . 

ولی خب بازم حرفی نمیاد که ادامه بدم . 

همینکه بفهمه احمق نیستم کافیه . که می‌فهمه هم ! 

و دوباره برای بدست آوردن دلم گاه‌گداری تلاشی می‌کنه و بعد مدتی برمیگرده سرجای اولش .

الانم از همون روزاست که داره تلاش می‌کنه ، یکی دو جایی هم پیدا کرده ، ولی زیاد جدی نگرفته . 

که خب مجبوره برای جلب نظر منم که شده ، بیشتر پیگیری کنه . دیگه نمی‌دونم تا آخرش میره یا نه . (فعلا هی میاد گزارش میده ) 

از شرکت هم همچنان خبری نیست . به جایی رسیدم که اگه بشه هم حالم خوب نمیشه . اونقدر درد کشیدم این چند ماه (و در واقع چند سال) که فکر نمیکنم با این چیزا سر ذوق بیام و شور زندگی در درونم جریان پیدا کنه . 

آره ... انگار تو این قسمت از امتحان خدا رسیدم به اون مرحله که ترجیح میدم کاغذ سفید بدم و برم ! 

دیگه قبولی و ردم با خودش .. 

من همه تلاشمو کردم ، بیشتر از این کاری از دستم برنمیاد .

 

 

 

 

پ.ن 

ـ اولین باره توی آینه میبینم چشمام گود رفته !!! 

نمی‌دونم بخاطر عینکه یا گریه های هرروز ! 

هرچیه دوستش ندارم ، ولی فعلا دل و دماغ پیگیری و درست کردنشو هم ندارم .

 

 

- خواهر همچنان پرشور و حرارت پیگیر کاریه که به من سپرده ! 

و من انگار که تکلیف شبم عقب افتاده و باید انجامش بدم ، در حالیکه توی فرمول های اولیه گیر کردم ! معذب و ناراحتم ! 

دیگه بهش گفتم خودشو جمع و جور و متمرکز کنه تا بتونم یادش بدم خودش انجام بده و دست از سر من برداره ! 

بلکه خودش بیفته تو کار و متوجه بشه به این راحتیا هم نیست و باید وقت بیشتری براش بذاره ، مدام تمرین کنه تا راه بیفته . نه اینکه هنوز این هندونه رو برنداشته بره سراغ یکی دیگه ! ( که بعید می‌دونم حوصله انجام دادنشو داشته باشه و احتمالا رهاش می‌کنه ) 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

هرس ، کافه و ..

دیروز صاحبخونه اومد درخت توی حیاط رو هرس کرد ، اهل گل و گیاه نیستم زیاد و علاقه ای هم به نگهداری ازشون ندارم ، اما دلیل نمیشه بی تفاوت باشم نسبت به زندگی هر موجود زنده ای که توی خونه منه! 

این درخت معلوم نیست چند ساله که دست نخورده ( حداقل سه سالشو ما اینجا زندگی کردیم ) و شاخه های خشکش حسابی سنگینی می‌کرد روش. برا همین دلم طاقت نیاورد و یه روز که صاحب خونه رو دیدم بهش گفتم درخت هرس لازمه ، اونم گفت نمیخوام کسی بیاد و خودم میام سراغش . که خب دیروز بالاخره اومد و حسابی اصلاح  کرد  سر و روی درختمونو خخ 

اونقدر خلوت و ترو تمیز شده که انگار با خودش بوی عید آورده .. 

گفتم عید .. 

نمی‌دونم تا عید چی میشه و اوضاع چطور پیش میره.. فقط از خدا می‌خوام فرج و گشایشی کنه تا حال دلمون خوب بشه . 

 

--------------------------------------------

 

ـ خونه مامان اینا هم همچنان اوضاع خوب نیست و حتی بابای مهربونمم بی نصیب نمونده از رفتار ناآگاهانه ...

راستش دلم سوخت .. 

بابا تنها کسیه که هیچکس نمیتونه ادعا کنه که ازش بدی دیده !  نه اینکه مظلوم باشه نه ! اتفاقا همیشه هرجا دیده حقش ضایع شده و لازمه دفاع کنه ، دفاع کرده ولی نه به شیوه جنگ و دعوا ، از راه درست و معقولش . (همینو هم به ما یاد داده ، اصلا بخاطر آموزشهای بابا بود که وقتی دیدم زندگیمو هیچ جوره نمیتونم کنترل کنم ، راه مشاوره رو در پیش گرفتم . ) در کل آدمیه که شخصیت سازگاری با آدما داره و هروقتم چیزی اذیتش کنه راحت به زبونش میاره و میگه که دوست ندارم یا ناراحت شدم و .. ( خطاب به خودش میگه نه طرف مقابل ) و نهایتا هم اگه از رفتار کسی خوشش نیاد ، بی سر و صدا دور میشه ازش . 

و حالا بی اونکه بخواد داره بهش بی احترامی میشه که فقط ماها می‌دونیم چقدر ناراحت میشه  

آخه بابا خیلی اونو دوست داره... و خدایی زبانی و عملی از هیچ محبت و خدمتی دریغ نکرده تابحال .. 

فقط خداروشکر میکنم که مامان و بابا واسه زندگیشون برنامه دارن و همیشه سرشون گرم هست و تا جایی که میتونن درگیر جزئیات نمیشن . وگرنه خیلی بدتر میشد همه چی .. 

--------------------------------

 

- دیروز تولد دخترک بود ، دلش جشن میخواست ولی ما قصد نداشتیم بگیریم ، فوقش یه مهمونی ساده با خانواده همسر تو برنامه مون بود ( که  همونم خودمون با کیک بریم اونطرف و بیخیال دعوت و جشن بشیم ) . گذاشتیمش واسه پنجشنبه یا جمعه .. 

ولی درست همون موقع ، مادرشوهر درگیر آنفولانزای جدید شد و بدجوری افتاد .. 

اینطرفم آبجی و بچه هاش مریض شدن ، مامان و بابا خونه نبودن ، داداش هم که تکلیفش مشخص بود .

گفتیم خاله ها و دایی های همسر معمولا آخر هفته میرن خونه آقابزرگ ، ما هم با کیک بریم تو جمعشون . ( اکثرا بچه های همسن و سال دخترک دارن ) که از شانس ما اونا هم بیشترشون مریض شده بودن و کسی نرفته بود خونه آقابزرگ. 

هیچی دیگه خواستیم بیخیال شیم ، دخترک زد زیر گریه و شروع به روضه خوندن کرد خخ 

چاره ای نبود ، مجبور شدیم تن بدیم به خرج بیشتر و رفتیم دنبال خواهر همسر و دختر کوچولوش و بردیمشون کافه .. ( شوهر خواهرش سرکار بود ) 

خلاصه یکی دو ساعتی در حد چای و کیک و پذیرایی ساده نشستیم و بعدم پاشدیم و مهمونامونو برگردوندیم خونشون . که خب خداروشکر همینم عالی بود و به دخترک و دختر عمه ش خیلی خوش گذشت . 

آخه وقتی برنامه ها بهم خورد دخترک فکر کرد دیگه همه چی کنسل شده و دیگه فقط قراره بریم کافه دورهم باشیم . اما اونجا غافلگیر شد و ... .

از هر فرصتی هم که بدست میاورد استفاده میکرد و با نفس کوچولو توی محوطه نزدیک خودمون بازی می‌کرد . 

بعدشم که تو ماشین کلا آهنگ تولد بود و دست زدن و شادی کردنامون .

بهرحال هرجوری بود، امسالم گذشت .. 

امیدوارم سال دیگه همه چی بهتر و با برکت تر باشه برامون . 

 

 

-----------------------

 

- قبلا خیلی کم استوریا رو باز میکردم و نگاه میکردم بیشتر مواقع که اصلا هیچکدومو چک نمی‌کردم ، کامنت پستهای اینستاگرام رو هم زیاد نمیخوندم ؛ از وقتی بخاطر خواهرم مجبور شدم هرروز استوریها و پست ها و تبلیغاتشو چک و حمایت کنم ، ناخواسته درگیر پست و استوری دیگران هم شدم و بعد اون خودبخود پستهای اکسپلورر و کامنتاش اضافه شد . 

اما از یه جایی به بعد دیدم دارم حس منفی میگیرم ازشون . کلا انگار فضا شده فضای جنگ و دعوا .. اصلا شفاف سازی مسایل اعتقادی و سیاسی شده رسالت همه ! 

هرکیم ساز خودشو میزنه و گوششو برای اون یکی بسته ! 

ینی نشد یه روز حتی یه روز ببینم مردم با هم درگیر نیستن ! ملت مستقیم و غیرمستقیم دارن رسالتشونو انجام میدن ! 

یکی با استوری ، یکی با پست ، کامنتا هم که نگفتنش بهتره !! 

هیچی دیگه ، کشیدم کنار .. 

اونقدر خودم مشکل و گرفتاری دارم که ترجیح میدم بار اضافه روی روانم حمل نکنم ، بقیه هم خودشون میدونن ، اگه اینجوری احساس بهتری دارن ، انجام بدن ! 

به خواهرمم گفتم دیگه ازم نخواه مدام دنبالت کنم . اینجوری اذیت میشم . خودم هروقت تونستم چک میکنم و هروقتم لازم بود تبلیغ و حمایت شی ، انجامش میدم ولی هرروز دیگه نه ! 

اونم تا حدودی درک و قبول کرد . درک کرد چون روحیاتمو می‌شناسه و می‌دونه واقعا اذیت میشم . اما خب پذیرفتنش سخته براش چون دوست داره همچنان به روال قبل ادامه بدم . 

به هر صورت چاره ای نیست . حداقل تا شرایط زندگی خودم به ثبات نرسه نمیتونم جدال آدما مخصوصا اطرافیان و عزیزانمو ببینم . 

مثلاً یکی از اون روزا که اصلا استوری ( واتساپ ، اینستاگرام ) و پست چک نکردم و نمیکنم امروز و فرداست . 

سالروز پیروزی انقلاب و .. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

سالگردمون

فردا سالگرد ازدواجمونه .

ذوق خاصی ندارم اما ..

تنفر هم ندارم .

چند مدت پیش که توی تاکسی نشسته بودم ، از خیابونی رد شدم که زمان مجردی توی اون منطقه سرکار میرفتم . یادم به همکارم افتاد و احساسات اون زمانم ... 

بعد با خودم فکر کردم که اگه الان اتفاقی یه جایی ببینمش چه حسی پیدا میکنم

عجیبه !

اما سرد و خنثی بودم !

یادمه همین سوال رو وقتی چند سال پیش از خودم می‌پرسیدم و تصور میکردم همچین اتفاقی افتاده ، یه جور دیگه جواب میدادم !!

ضربان قلبم می‌رفت بالا و استرس می‌گرفتم که مثلا اون چطور نگاهم می‌کنه ؟! همسرمو چطور میبینه ! و یا اصلا من طاقت دارم خانمشو ببینم ؟! 

بعد ناامید میشدم ، از اینکه بین اون همه خواستگار ، چرا همسر رو انتخاب کردم و ...و  .

ولی الان عجیب بی تفاوت شدم .

شایدم واقع بین !

نسبت به پسرعمومم همینطور .. ( ولی اون اینطوری نیست ، نگاه و رفتارش اذیتم می‌کنه و خداروشکر که زیاد همو نمی‌بینیم )

با خودم میگم که « که چی بشه ؟! ببینمش .. مثلا قراره چه اتفاقی بیفته ؟! خخ  .. ما دو انسانیم با دو زندگی متفاوت ، ربطی هم به هم نداریم ! .. همین » 

الان ...  همین حس رو هم نسبت به سالگرد ازدواجم دارم .. « که چی بشه ؟ داریم زندگیمونو میکنیم دیگه ! یه سال دیگه هم روش خخ »

(که البته اینو تایید نمیکنم .. ساره سابق خیلی واسش مهم بود این اتفاق .. اینکه الان به این روز افتاده خوب نیست واقعا ! )

ولی هیچکدوم از اینا دلیل نمیشه ذوق نداشته باشم برای ازدواج آدما و برعکس همسر یا خواهرش که ازدواج رو اشتباه و عامل بدبختی آدما میدونن ، من خوشحال میشم و دعا میکنم حالا که همچین تصمیمی گرفتن ، خوشبختیو با تمام وجود حس کنن و از انتخابشون پشیمون نشن. بهرحال حتما هستن و وجود دارن زوجایی که عاشقانه همو دوست دارن و در کنار هم برای حل مشکلات زندگیشون تلاش میکنن و چقدر خوبه که هستن .

اینا تعبیر همین آیه معروف « و از نشانه‏ هاى او اینکه از نوع خودتان همسرانى براى شما آفرید تا بدانها آرام گیرید و میانتان دوستى و رحمت نهاد آرى در این نعمت براى مردمى که مى‏ اندیشند قطعا نشانه‏ هایى است» هستن .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مقایسه

از برکات این روزا اینه که یه عروس جدید وارد خانواده آقابزرگ شده و دایی کوچیکه همسر عروس دار شده 

مسخره ست ولی هنوز نیومده مقایسه ها شروع شده خخ 

شاید ظاهرا مسئله مهمی نباشه ولی خودبخود با اعتماد به نفس آدم بازی میشه ! 

حتی باعث میشه آدم با خودشم درگیر بشه خخ 

خلاصه الهی که خوشبخت بشن و بالاخره یه روز اقوام ایرانی هم دست از مقایسه کردنا بردارن و بپذیرن هرکس جایگاه خودشو داره و هیچکس شبیه اون یکی نمیتونه باشه ! 

 

 

-  همین همسر انگار با پسرداییش تو مسابقه افتاده باشه ( آخه از بین پسرها این دومین نفر بعد همسر هست که داره ازدواج می‌کنه ) با دیدن عکس نامزدیشون میگه ولی تو خوشگلتری